چرا منطقه ای لار دماوند؟ چون ترکیب کوه، دشت، رودخانه، حیاتوحش، ابر، مهلایر، همه چیز داره.
ضعف این منطقه چیست؟ دسترسی محدود، ممنوعیت ورود بعضی فصلها، حفاظت محیطزیستی سختگیرانه
لار از آنجاهایی نیست که برای پیکنیک بروی و با خیال راحت زیر درخت لم بدهی. اینجا یک دشتِ عظیم و وحشی است؛ زیر سایهی دماوند، با رودخانههای زلال، مههای سرگردان و سکوتی که عمداً تو را وادار میکند خودت را ببینی.
لار یک «طبیعت واقعی» است.
نه کافه دارد،نه امکانات،نداشت جاده راحت.
اما اگر دنبال تجربهای باشی که خالص، خام و خنک روی صورتت بخورد، اینجا دقیقاً همان نقطه است. دشتهای سبز اردیبهشت، آسمان شب، هوای سرد صبحگاهی و نزدیکترین منظره به دماوند… چیزهایی هستند که هیچ جای ایران با همین کیفیت تکرار نمیشوند.
لار برای همه نیست!
برای کسی است که بلد است سختی را بپذیرد، خلوت را تحمل کند و طبیعت را محترم بشمارد.
